cretan music – mantinades

Το Σάββατο που μας πέρασε, επισκέφθηκα το Κρητικό κέντρο διασκέδασης της Αθήνας “Ομαλός“. Εκείνο το βράδυ, έπαιζε ο Στέφανος Μεσσαριτάκης και ο Γιώργης Καραγιώργης με το συγκρότημά τους.

Τον Στέφανο Μεσσαριτάκη, δεν τον θυμόμουν. Τον είχα ακούσει μόνο μία φορά πριν πολλά χρόνια σε κάποιο πανηγύρι ή σε κάποιο γλέντι και ουσιαστικά δεν είχα άποψη για το ποιός είναι ή το τί παίζει στη λύρα του. Τον Γιώργη Καραγιώργη τον έχω ακούσει πάρα πολλές φορές και τον θεωρώ μία από τις καλές φωνές της Κρητικής μουσικής.

Ξεκίνησα να πάω με κάθε καλή διάθεση, θεωρώντας ότι ο Καραγιώργης, έχοντας αποτάξει από πάνω του τα μουσικά λάθη του παρελθόντος θα “έχει μάθει” και ότι ο Μεσσαριτάκης, ίσως λόγω ηλικίας, θα είχε κατασταλαγμένη άποψη για την Κρητική μουσική και είχα κάθε ελπίδα ότι θα’ταν ένα όμορφο βράδυ με το μουσικό αποτέλεσμα να με ικανοποιεί.

Δυστυχώς όμως. Οι ελπίδες μετατράπηκαν σε απογοήτευση. Οι λόγοι;;;

1) Δυνατή μουσική.

Γιατί όλοι θεωρούν ότι θα πρέπει ν’ακούμε την Κρητική μουσική στην ίδια ένταση, όπως σ’ένα κλαμπ; Εκωφαντική! Φασαριόζικη! Δυσκολευόμουν να μιλήσω στο διπλανό μου και δεν καθόμουν καν κοντά στα ηχεία. Αν λείπανε μερικά ντεσιμπέλ, θα άκουγα πολύ καλύτερα τη μουσική και ίσως μερικά από τα αρνητικά που ακολουθούν να είχαν εξομαλύνει, κάπως, την αρνητική εντύπωση που μου δημιουργήθηκε. Πάω πρώτα-πρώτα για ν’ακούσω Κρητική μουσική και όχι να ξεκουφαθώ. Λίγο πιο χαμηλή ένταση, ώστε ν’ακούμε!

2) Πολυμελές συγκρότημα.

1 λύρα, 2 λαούτα, 1 κιθάρα, 1 τουμπλερλέκι μαζί με μπότα (‘κεινό που ΜΠΟΥΜΠΟΥνίζει)
Δυσκολευόμουν να ξεχωρίσω ποιό όργανο έπαιζε τί! Ειδικά εκείνη η μπότα!!! Ποιός φωστήρας είχε την ιδέα να την εισάγει στην Κρητική μουσική;;; Οχι απλά δε δίνει ρυθμό, αλλά τον χαλάει κι’όλας!! Αλλά δε φταίει μόνο αυτή. Τόσο τα κρουστά, όσο και η κιθάρα θα μπορούσαν να λείπουν. ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ. Μουσικά, καλύπτανε όλα τα άλλα όργανα, χωρίς κανένα ουσιαστικό λόγο. Η λύρα μαζί με τα 2 λαούτα είναι ήδη υπεραρκετά. Γιατί να γίνονται τέτοιες υπερβολές;;;

3) Απαράδεκτο πρόγραμμα.

Πρόγραμμα βασισμένο σε “τραγούδια”, καλαματιανά και μπάλλους (τα τελευταία σήκωναν στην πίστα τον πιο πολύ κόσμο), με σπάνιες πινελιές από συρτά και κοντυλιές μέτριας απόδοσης και έμπνευσης. Το κέφι στον κόσμο δεν το βγάζει μόνο ένα καλό όργανο και μια καλή φωνή. Το βγάζει και η επιλογή των κομματιών που παίζονται. Το δε κέφι πρέπει να βγαίνει αβίαστα, γιατί αν είναι να πιώ 5 κούπες και 1 μπουκάλι Chivas για να βγω στο κέφι… μετά από τόσο πιοτό… και την Εφη Θώδη με την Εφη Σαρρή, να φωνάξεις να μου τραγουδήσουν Κρητικά, εγώ μια χαρά θα περάσω. Δεν είναι ανάγκη να παίζει ο οποιοσδήποτε Μεσσαριτάκης ή Καραγιώργης!!!  Ισως τώρα ν’αρχίζω να καταλαβαίνω πιο καθαρά, γιατί στα “Κρητικά γλέντια”, αρχίζουν να κυριαρχούν τα ουίσκια και οι κούπες στα νεροπότηρα!!!

4) Η μουσική απόδοση.

Σε όλη τη διάρκεια των λιγοστών συρτών το αποτέλεσμα που έβγαινε ήταν μέτριο. Και το μέτριο… δεν είναι καλό!! Ειδικά από την πλευρά του Μεσσαριτάκη, άκουσα τον χειρότερο Ροδινό που άκουσα τελευταία. Αλλά ακόμα και οι λίγες καλές μουσικές στιγμές, επισκιάζονταν από τη “φασαρία” της πολυποικιλότητας των οργάνων.

Η παρέα, άντεξε λίγο. Σε λιγότερο από 2 ώρες είχαμε φύγει. Είμασταν όλοι απογοητεύμενοι! Αλλα περιμέναμε και άλλα ακούσαμε.

Η στιγμή-ντροπή της βραδυάς;;;

Οταν από το τραπέζι πίσω από το δικό μας, ακούστηκε μια κοπελιά, μετά την επιστροφή μέρους της παρέας από την πίστα όπου είχε χορεύσει καλαματιανά ή μπάλλο, η προτροπή… “Να τους παραγγείλουμε ζεϊμπέκικο“!!! Εκεί φτάσαμε. Αντε… και την άλλη με τσιφτετέλι!!! Τέτοια κάνετε και τέτοια αρχίζει να ζητάει ο κόσμος. Μπερδεύεται και νομίζει ότι είναι σε σκυλάδικο!!! Να φταίνε άραγε (εκτός των άλλων) τα λουλούδια που πετάγονται και οι σαμπάνιες που ανοίγονται;!;!;;